Vrijdagavond 6 Juni mocht ik nog eens een flinke fietstocht naar Leidschendam ondernemen. Die avond speelde ik de kwartfinale van het Camuz Cabaretfestival (gesponsord door Rabobank).
Goed op tijd vertrekken want de files in Nederland schijnen legendarisch te zijn. Maar nog voor ik de grens over ben sta ik al een dik uur aan te schuiven. De weilanden van Loenhout hebben ondertussen geen geheimen meer voor mij. Met nog een file tussen Rotterdam en Den Haag ben ik toch al snel een twee en een half uur onderweg.
Omdat ik altijd zo vroeg ben (zelfs mét files) heb ik meestal heel het theaterzaaltje voor mij alleen. Da’s wel lekker om rustig een doorloop te kunnen doen met de techniekers. Overigens zeer fijne kerels die techniekers daar.
In de kleedkamers is de sfeer altijd plezant. Je ontmoet de mensen die het straks tegen je gaan opnemen, maar echt nijdige reacties of hatelijke blikken heb ik nog niet echt opgevangen. Het is eigenlijk altijd wel gezellig en je ontmoet meestal wel interessante mensen.
Mijn optreden zelf was vreemd. Ik had het gevoel dat het allemaal wat stroef liep. Niet bij het publiek hoor, er was best wel veel reactie vanuit de zaal, maar ik had het gevoel dat het bij mezelf niet echt vlotjes ging. Maar dat vond het publiek duidelijk niet, er werd vrij veel gelachen, heel goed applaus gekregen, ook achter de coulissen verzekerden ze mij dat het een zeer gesmaakte voorstelling was. De reacties achteraf waren ook heel goed. Veel mensen die me kwamen vertellen dat ze het een mooie voortselling vonden en dat ze goed gelachen hebben. Tja, daar doe je het toch voor hé.
Van de andere kandidaten heb ik niet veel gezien. Les canards en Yuri Maanzand gingen voor mij wat verloren omdat ik na hen op moest en ik dan meestal zo zenuwachtig ben dat ik met mijn vingers in mijn oren wanhopig probeer mijn tekst te herhalen.
En dan terug naar Antwerpen. Vlotjes denk je dan. Maar nee, het is Nederland hé. Volgens mij ben ik nog geen enkele keer voorbij Roosendaal geweest zonder dat ze wel ergens aan het werken waren. Ook nu weer. Sta je om half twaalf snachts in de file voor de moerdijkbrug.
Gelukkig had ik plezant gezelschap (merci Tim, mijn trouwste fan en talisman in Leidschendam ;o) en kon Iron Maiden eens wat uitrusten. Misschien dat ik volgende keer eens wat Deep purple meebreng.
cheers
Bart
